Iedereen veilig en wel volgens plan terug thuis. Verloren bagage alweer netjes en gratis thuis afgeleverd. Ondertussen besef ik wat altijd bij zal blijven: de bijzonder vriendelijke, hartelijke, beleefde en behulpzame Ecuadorianen die het in dit toch wel arme land niet gemakkelijk hebben, de flexibiliteit van onze gids Marcial & chauffeur Hannibal om zich aan onze wensen en plannen aan te passen, de prachtige steeds wisselende natuur in de bergen, de fauna & de flora, de geur van de enorme eucalyptusbomen die hier weelderig groeien, de kleurrijke kledij van positief ingestelde mensen, hun vrolijke muziek, de prachtige kindergezichtjes. De vele vele rozenkwekerijen waarvan we er een bezochten: miljoenen en miljoenen rozen worden dagelijks vanuit Ecuador de wereld rond gevlogen. Het bezoek aan het museum van de schilder Oswaldo GuayasamÃn in Quito en de vele prachtige kerken. Het gevoel van een overwinning op jezelf als je een top hebt bereikt. De open haarden in de meeste kamers waar we logeerden, warmwaterkruiken in je bed vinden (dank je Jos!), grazende lama's voor je deur, de houtvuren in de restaurants, het heerlijke gerecht 'Ceviche', de stoere verhalen 's avonds, de gezelligheid in de bar en aan tafel, de warme sfeer tussen een groep mensen die niet toevallig samen op reis zijn en elkaar door en door vertrouwen en helpen waar nodig. Zo'n reis is niet altijd even evident maar altijd verrijkend, grensverleggend zowel fysiek als mentaal en geeft een mens op beide vlakken nieuwe energie.
We broeden nieuwe plannen ... we zullen wel zien,
Muchas gracias amigos!
Gerda
Tijd Ecuadorcen
Lokale tijd Ecuador
donderdag 18 november 2010
maandag 15 november 2010
15 november 2010
Regen, regen en nog eens regen!
Toch met een taxi een cultureel bezoekje aan het historisch centrum van de stad met enkele mooie kerken en musea.
Lekkere pizza op de middag en met een bus weer terug in de richting van ons hotel, nog wat inkopen en straks nog een warme maaltijd voor bedtijd. 7 onder ons moeten vroeg op (4 uur) dus pakken maken.
Griet en Jos blijven nog een dagje langer en nemen morgen een andere vlucht.
Aankomst van Gerda, Paul, Greet, Geert, Dirk, Erik en Koen: 17 november om 0750 Brussel.
Griet en Jos: 18 november rond 0800 uur Brussel.
Bedankt ook aan iedereen thuis voor de steun!!
Tot vlug.....het team
Toch met een taxi een cultureel bezoekje aan het historisch centrum van de stad met enkele mooie kerken en musea.
Lekkere pizza op de middag en met een bus weer terug in de richting van ons hotel, nog wat inkopen en straks nog een warme maaltijd voor bedtijd. 7 onder ons moeten vroeg op (4 uur) dus pakken maken.
Griet en Jos blijven nog een dagje langer en nemen morgen een andere vlucht.
Aankomst van Gerda, Paul, Greet, Geert, Dirk, Erik en Koen: 17 november om 0750 Brussel.
Griet en Jos: 18 november rond 0800 uur Brussel.
Bedankt ook aan iedereen thuis voor de steun!!
Tot vlug.....het team
14 november 2010
Het was vroeg dag. Om 7.30 u kregen we ons ontbijt, overvloedig fruit en granen. Samen met onze gids Marcial hebben we in de volle zon 20 km met de mountainbike gefietst. Het was gezellig en gelukkig was het meestal bergaf. Ondertussen hebben we vele uren gewacht op een verlossend telefoontje van onze "Chimboradsers" Jos en Eric. Even na de middag hoorden we dat ze veilig onderweg waren richting de rest van de groep. Spijtig maar de weergoden waren hen niet gunstig gezind, de toppoging werd afgeblazen vooraleer ze gestart was. Ondertussen hebben we een korte maar heftige wandeling gemaakt naar het begin van het Amazonewoud. Even na de middag zijn we met onze rammelbus naar Quito vetrokken. Onderweg hebben we de twee stappers opgepikt en getroost. Aangekomen in ons hotel, hebben we afscheid genomen van onze trouwe gids Marcial en onze niet-risicoschuwende chauffeur Hannibal. Het avondeten was niet alledaags. Enkelen onder ons hebben cavia, een lokale specialiteit, gegeten. Jos eet toch liever ijs maar Greet vond het de max. Wisten jullie dat er in Ecuador geen alcohol mag gedronken worden op zondagavond? Neen, wij ook niet. Omdat we zo lastig gedaan hebben over deze wet, hebben we een gratis dessert gekregen. Morgen onze laatste dag. Het wordt cultuur met een grote C. Tot morgen. Koen.
14 november 2010 Chimborazo
Wij beide, Jos en Erik, nemen 13 november na de middag afscheid van de anderen en wachten aan Esterella Chimborazo op de 2de gids. Dit duurt ongeveer anderhalf uur en samen met de andere gids die tevens taxichauffeur is gaan we opweg naar de refuge die op 4810m ligt. Vandaar zullen we te voet naar een tweede hut gaan (5000 m) om een mogelijke toppoging.
Na 10 minuten rijden begint het te regenen, wat hoger verandert dit in natte sneeuw en nog wat later en hoger in sneeuw. Hopelijk is dit vlug voorbij!! Aan de 1ste hut beslissen we binnen te gaan, soep te eten en het betere weer af te wachten. Dit mag natuurlijk niet te lang aanhouden want het hypoticeert onze poging om rond 23.00 uur voor de top te gaan.
We wachten maar alles trekt toe, het blijft maar sneeuwen en boven horen we onweer. Je kan de statische electriciteit rond de hut horen zoemen. Buiten ligt bijna 10 cm, boven moet dit meer zijn! We overleggen en beslissen indien na 16.00 uur het niet omslaat we van onze toppoging zullen afzien want dan moeten we eerst nog een uur naar boven voor de 2de hut, eten, slapen en om 22.00 uur weer op!! Het is spijtig maar de gidsen geven ons gelijk en vinden dat we een goede beslissing hebben genomen. Ook zij vinden het slecht en die dag zag ook niemand naar de top gaan.
Eten, slapen (12 uur), de haard laten branden, is zowat alles wat we doen. Af en toe eens buiten gaan kijken hoe het eruit ziet.
In de morgen wordt het wel wat beter maar later op de dag zullen we merken dat richting Quito het slechte weer de bovenhand haalt: het regenseizoen heeft zijn intrede gedaan.
Niet getreurd, we hebben het met 5 toppen mooi gehad. De Chimboradzo zal voor een andere keer zijn....!!
Na 10 minuten rijden begint het te regenen, wat hoger verandert dit in natte sneeuw en nog wat later en hoger in sneeuw. Hopelijk is dit vlug voorbij!! Aan de 1ste hut beslissen we binnen te gaan, soep te eten en het betere weer af te wachten. Dit mag natuurlijk niet te lang aanhouden want het hypoticeert onze poging om rond 23.00 uur voor de top te gaan.
We wachten maar alles trekt toe, het blijft maar sneeuwen en boven horen we onweer. Je kan de statische electriciteit rond de hut horen zoemen. Buiten ligt bijna 10 cm, boven moet dit meer zijn! We overleggen en beslissen indien na 16.00 uur het niet omslaat we van onze toppoging zullen afzien want dan moeten we eerst nog een uur naar boven voor de 2de hut, eten, slapen en om 22.00 uur weer op!! Het is spijtig maar de gidsen geven ons gelijk en vinden dat we een goede beslissing hebben genomen. Ook zij vinden het slecht en die dag zag ook niemand naar de top gaan.
Eten, slapen (12 uur), de haard laten branden, is zowat alles wat we doen. Af en toe eens buiten gaan kijken hoe het eruit ziet.
In de morgen wordt het wel wat beter maar later op de dag zullen we merken dat richting Quito het slechte weer de bovenhand haalt: het regenseizoen heeft zijn intrede gedaan.
Niet getreurd, we hebben het met 5 toppen mooi gehad. De Chimboradzo zal voor een andere keer zijn....!!
zondag 14 november 2010
12 en 13 november 2010
Hallo,
even buiten internetbereik geweest maar nu weer helemaal in de bewoonde wereld, allez niet iedereen maar dat leg ik seffens even uit.
De Cotopaxie hadden we dus gehad. Donderdagmiddag zijn we dan doorgereden naar Riobamba, een kleine provinciehoofdstad meer zuidwaarts gelegen. Een zeer arme streek hier met veel indianen.
Daar nemen we onze intrek in 'El Troje' een beetje vergane glorie. De kamers en het restaurant zijn leuk maar wie komt voor de sauna, het zwembad, het stoombad en het broebelbad komen wat bedrogen uit. Vuil, niet onderhouden, kortom enkel de sauna kan ons bekoren. Wel stevig dinertje 's avonds
vrijdag 12 november
Tegen 10 u worden we opgehaald om de stad zelf te bezoeken. Het is een typisch zuidamerikaans stadje met zijn slordige winkeltjes, mooie mensen, leuke pleinen. 's Middags brengt Marcial ons naar een goed restaurant waar we voor 5 dollar onze magen weer vullen.
Rond 15 u rijden we dan weer verder , richting natinaal park van Chimboraze. Het is weer een hele afstand, de weg is dit keer goed maar de bus is traag...
We komen aan in 'La esterella' een zeer klein maar charmant hotel. Marco Cruz, een gepassioneerd bergbeklimmer heeft hier een pensionetje opgericht aan de voet van de Chimborazevulkaan om te acclimatiseren. We zijn hier alleen, het is buiten seizoen. De kamers zijn echt supergezellig, berghut -achtig met een Zwitsers accent.
's Avonds worden we verwend in het restaurant. een welkomsdrink bij de openhaard (die niet echt goed trekt): een plaatselijke drank op basis van appelsien, naranjilla, kaneel en al dan niet een likeurtje erin.
Daarna overheerlijke ajuinsoep met gegratineerde kaas, lasagna of vis en daarna babaco als dessert, een vrucht die je enkel in Bolivie en Ecuador vindt.
We gaan slapen met een goed gevoel. Buiten Paul zullen waarschijnlijk alle mannen morgen een poging doen de Chimborazotop te bereiken. Griet en ik plannen een wandeling ter plaatse aan de hut.
13 november, zaterdag
Vandaag een slechte dag. We kunnen er niet goed aan uit. Heel veel mensen van de groep hebben vannacht weinig of niet geslapen : kortademig, slaapapnoe, slechte nacht. Erik heeft geen last maar de rest weet er allemaal in mindere of meerdere mate van. We kunnen het aanvankelijk niet verklaren. Hoogte zou niet het probleem mogen zijn. Voordien sliepen we al op 4800 zonder probleem.
We leggen de klachten bijeen (duizeligheid, hoofdpijn, kortademig...) We vinden maar 1 verklaring : CO-intoxicatie door gisteren te lang in een rokerig restaurant te zitten.
Koen ziet de top zeker niet zitten, Geert durft ook niet hoger gaan. Paul had gisteren al besloten beneden te blijven met Gerda en Dirk stond nog op twijfelen.
We besluiten eerst een kleine wandeling in de buurt te maken naar een echt indianendorp. We trekken onze ogen open : rokerige hutten, hygiene nul komma nul, armoede ten top... Meisjes en jongens worden in koppels vanaf 10-11 jaar de bergen ingestuurd om het vee te hoeden en op 13-14 jaar zijn ze meestal zwanger, trouwen ze en is hun toekomst zwaar gehypothekeerd. Geen studies, geen vooruitzichten...
Na deze wandeling wordt er zwaar overlegd. Gelukkig is onze gids enorm flexibel. De groep wil absoluut voorrang geven aan de mensen die willen klimmen. Voor Erik is het duidelijk : hij wil echt die Chimborazo aanvallen. Jos volgt zijn broer en zal mee naar de hut gaan: Afhankelijk van zijn adem zal hij al dan niet de toppoging wagen. Ze krijgen elk een privegids mee. Als 1 van de 2 wil stoppen , zullen ze elk kunnen afdalen. De gidsen zijn goed en zeer betrouwbaar.
De rest van de groep daalt af. De klachten van kortademigheid en duizeligheid zijn wat beter maar we willen geen risico's nemen. We gaan met de bus over Riobamba ( waar 's zaterdags de indianenmarkt plaatsvindt) naar Banos. Dit stadje ligt meer richting Quito , een gekend spaoord met veel thermische baden en ook gekend als bedevaartsoord. Marcial heeft en tof hotelletje voor ons gevonden, we kappen ons af en storten ons op de computers. 's Avonds gaan we op aanraden van de hotellier eten in de ' Swiss auberge', we genieten van heerlijke fondues en steaks en zijn in gedachten bij Jos en Erik die waarschijnlijk al om18 uur gaan slapen zijn. Zij zouden om 23 u vertrekken om hun zwaarste tocht aan te vatten : de Chimborazo 6310 m. We duimen voor hun en hopen vurig dat het lukt. De regen (waarschijnlijk sneeuw in de bergen ) is gestopt. Er is een kans dat ze zullen kunnen vertrekken vannacht. De gidsen weten dat ze bij slecht weer niet mogen vertekken of onmiddellijk moeten terugkeren. We weten dat ze goed begeleid zijn en dat is fijn...
even buiten internetbereik geweest maar nu weer helemaal in de bewoonde wereld, allez niet iedereen maar dat leg ik seffens even uit.
De Cotopaxie hadden we dus gehad. Donderdagmiddag zijn we dan doorgereden naar Riobamba, een kleine provinciehoofdstad meer zuidwaarts gelegen. Een zeer arme streek hier met veel indianen.
Daar nemen we onze intrek in 'El Troje' een beetje vergane glorie. De kamers en het restaurant zijn leuk maar wie komt voor de sauna, het zwembad, het stoombad en het broebelbad komen wat bedrogen uit. Vuil, niet onderhouden, kortom enkel de sauna kan ons bekoren. Wel stevig dinertje 's avonds
vrijdag 12 november
Tegen 10 u worden we opgehaald om de stad zelf te bezoeken. Het is een typisch zuidamerikaans stadje met zijn slordige winkeltjes, mooie mensen, leuke pleinen. 's Middags brengt Marcial ons naar een goed restaurant waar we voor 5 dollar onze magen weer vullen.
Rond 15 u rijden we dan weer verder , richting natinaal park van Chimboraze. Het is weer een hele afstand, de weg is dit keer goed maar de bus is traag...
We komen aan in 'La esterella' een zeer klein maar charmant hotel. Marco Cruz, een gepassioneerd bergbeklimmer heeft hier een pensionetje opgericht aan de voet van de Chimborazevulkaan om te acclimatiseren. We zijn hier alleen, het is buiten seizoen. De kamers zijn echt supergezellig, berghut -achtig met een Zwitsers accent.
's Avonds worden we verwend in het restaurant. een welkomsdrink bij de openhaard (die niet echt goed trekt): een plaatselijke drank op basis van appelsien, naranjilla, kaneel en al dan niet een likeurtje erin.
Daarna overheerlijke ajuinsoep met gegratineerde kaas, lasagna of vis en daarna babaco als dessert, een vrucht die je enkel in Bolivie en Ecuador vindt.
We gaan slapen met een goed gevoel. Buiten Paul zullen waarschijnlijk alle mannen morgen een poging doen de Chimborazotop te bereiken. Griet en ik plannen een wandeling ter plaatse aan de hut.
13 november, zaterdag
Vandaag een slechte dag. We kunnen er niet goed aan uit. Heel veel mensen van de groep hebben vannacht weinig of niet geslapen : kortademig, slaapapnoe, slechte nacht. Erik heeft geen last maar de rest weet er allemaal in mindere of meerdere mate van. We kunnen het aanvankelijk niet verklaren. Hoogte zou niet het probleem mogen zijn. Voordien sliepen we al op 4800 zonder probleem.
We leggen de klachten bijeen (duizeligheid, hoofdpijn, kortademig...) We vinden maar 1 verklaring : CO-intoxicatie door gisteren te lang in een rokerig restaurant te zitten.
Koen ziet de top zeker niet zitten, Geert durft ook niet hoger gaan. Paul had gisteren al besloten beneden te blijven met Gerda en Dirk stond nog op twijfelen.
We besluiten eerst een kleine wandeling in de buurt te maken naar een echt indianendorp. We trekken onze ogen open : rokerige hutten, hygiene nul komma nul, armoede ten top... Meisjes en jongens worden in koppels vanaf 10-11 jaar de bergen ingestuurd om het vee te hoeden en op 13-14 jaar zijn ze meestal zwanger, trouwen ze en is hun toekomst zwaar gehypothekeerd. Geen studies, geen vooruitzichten...
Na deze wandeling wordt er zwaar overlegd. Gelukkig is onze gids enorm flexibel. De groep wil absoluut voorrang geven aan de mensen die willen klimmen. Voor Erik is het duidelijk : hij wil echt die Chimborazo aanvallen. Jos volgt zijn broer en zal mee naar de hut gaan: Afhankelijk van zijn adem zal hij al dan niet de toppoging wagen. Ze krijgen elk een privegids mee. Als 1 van de 2 wil stoppen , zullen ze elk kunnen afdalen. De gidsen zijn goed en zeer betrouwbaar.
De rest van de groep daalt af. De klachten van kortademigheid en duizeligheid zijn wat beter maar we willen geen risico's nemen. We gaan met de bus over Riobamba ( waar 's zaterdags de indianenmarkt plaatsvindt) naar Banos. Dit stadje ligt meer richting Quito , een gekend spaoord met veel thermische baden en ook gekend als bedevaartsoord. Marcial heeft en tof hotelletje voor ons gevonden, we kappen ons af en storten ons op de computers. 's Avonds gaan we op aanraden van de hotellier eten in de ' Swiss auberge', we genieten van heerlijke fondues en steaks en zijn in gedachten bij Jos en Erik die waarschijnlijk al om18 uur gaan slapen zijn. Zij zouden om 23 u vertrekken om hun zwaarste tocht aan te vatten : de Chimborazo 6310 m. We duimen voor hun en hopen vurig dat het lukt. De regen (waarschijnlijk sneeuw in de bergen ) is gestopt. Er is een kans dat ze zullen kunnen vertrekken vannacht. De gidsen weten dat ze bij slecht weer niet mogen vertekken of onmiddellijk moeten terugkeren. We weten dat ze goed begeleid zijn en dat is fijn...
vrijdag 12 november 2010
Donderdag 11 november
Verslag beklimming COTOPAXI door de dames.
Om 23u werden we gewekt door Jose, onze gids.
Nadat Jose nog even een laatste check van ons materiaal gedaan heeft, zijn we echt klaar voor de beklimming:
Het eerste gedeelte verliep over een KILI-achtige ondergrond en ging vrij vlot, na een dik uur stappen binden we onze stijgijzers aan.
We vervolgen onze beklimming over de sneeuw.
Ondertussen zien we in de verte de eerste lichtjes van andere klimmers!
Het geeft ons een super goed gevoel dat we zover voor staan!
Rond 2u beginnen we in corde te stappen, nu wordt het echt serieus.
We moeten de gletjer opstappen, die zeer steil start.
Gelukkig heb ik ondertussen voldoende vertrouwen in Jose, die precies zegt hoe we moeten te werk gaan.
Het gaat traag, zeer traag .... we merken dat de klimmers onder ons steeds maar dichter en dichter komen,
maar we stappen op ons eigen tempo door, stap voor stap, voetje voor voetje....
Op 5300m hebben onze mannen ons ingehaald. We pauzeren even op een plat stukje, doen een babbeltje met de mannen. Greet zoekt een plaatsje om een boodschap te doen, en ik vraag iets van medicatie voor mijn maag die toch een beetje protesteert.
We vervolgen onze beklimming. Het gaat weer terug goed, het ene stuk al wat steiler dan het andere.
Rond 4u15 worstel ik met mezelf, ik merk dat mijn voeten soms niet terecht komen waar ik het wil.
Ik heb nochtans geen hoofdpijn, geen braakneiging, dus ik kan toch doorstappen.
Na een tijdje zeg ik toch aan de gids en Greet wat ik voel. We overleggen even, en besluiten om terug te keren naar de refugio. Op dat moment hebben we 5u geklommem en een hoogte van 5500m bereikt.
De afdaling verloopt vlot en rond 7u bereiken we onze berghut.
We kruipen onmiddellijk in onze slaapzak en bekomen van onze tocht. Pas als onze mannen arriveren ben ik zeker dat we de juiste beslissing genomen hebben om terug te keren want er volgden nog zeer steile en technisch moeilijke passages.
Griet
Dagverslag
Gisterenavond hebben we in de berghut op 4800m hoogte een sobere soep en pasta gekregen. Iedereen had voldoende eetlust op 4800 m. Onze hoogtegewenning was dus in orde. Rond 19 u zijn we in onze slaapzak gekropen maar met een vijftigtal klimmers in 1 ruimte is het niet eenvoudig om de slaap te vatten. Greet en Griet werden rond 23 u gewekt door hun gids. Om middernacht zijn zij begonnen met hun beklimming van de Cotopaxi, een vulkaan van 5897 m hoog. Gerda sliep ondertussen rustig in een hacienda in de buurt. Rond middernacht hebben de mannen hun klimkledij aangetrokken en na een ontbijt zijn ze rond 1 u vertrokken met een voorhoofdslamp. Aanvankelijk stapten we op een rotsachtig pad en rond 5000 m waren de rotsen bedekt met sneeuw. Op 5100 m hebben we onze stijgijzers ondergebonden en dra kwamen we op de reusachtige gletsjer, eeuwig ijs met af en toe een kloof waar we rustig omheen geleid werden door onze gidsen terwijl we in corde met 3 liepen. Er waren zeer steile en vals platte stukken op onze weg maar over het algemeen was het een zeer zware berg, veel moeilijker dan bv de Elbrus, de hoogste berg van Europa. Op een hoogte van 5400 m kwamen we de dames tegen. De beklimming verliep vlot maar was zwaar. Rond 6.45 u. hadden de 3 cordes de top bereikt. Om te klimmen was het weer uitstekend maar we hadden geen mooie uitzichten onderweg door de bewolking in de omgeving. De afdaling was nog vreselijk zwaar maar rond 10 u had iedereen de hut veilig bereikt. We kregen onmiddellijk een ontbijt maar slechts weinigen hadden eetlust. Rond 12 u zijn we met jeeps naar het dal gereden waar we Gerda opgepikt hebben en overgestapt zijn in onze bus. Na een rit van 4 u en een pizza tussendoor hebben we ons huidig hotel, El Trojo, in Rio Bamba bereikt. Het hotel ziet er prima uit.
Koen
Om 23u werden we gewekt door Jose, onze gids.
Nadat Jose nog even een laatste check van ons materiaal gedaan heeft, zijn we echt klaar voor de beklimming:
Het eerste gedeelte verliep over een KILI-achtige ondergrond en ging vrij vlot, na een dik uur stappen binden we onze stijgijzers aan.
We vervolgen onze beklimming over de sneeuw.
Ondertussen zien we in de verte de eerste lichtjes van andere klimmers!
Het geeft ons een super goed gevoel dat we zover voor staan!
Rond 2u beginnen we in corde te stappen, nu wordt het echt serieus.
We moeten de gletjer opstappen, die zeer steil start.
Gelukkig heb ik ondertussen voldoende vertrouwen in Jose, die precies zegt hoe we moeten te werk gaan.
Het gaat traag, zeer traag .... we merken dat de klimmers onder ons steeds maar dichter en dichter komen,
maar we stappen op ons eigen tempo door, stap voor stap, voetje voor voetje....
Op 5300m hebben onze mannen ons ingehaald. We pauzeren even op een plat stukje, doen een babbeltje met de mannen. Greet zoekt een plaatsje om een boodschap te doen, en ik vraag iets van medicatie voor mijn maag die toch een beetje protesteert.
We vervolgen onze beklimming. Het gaat weer terug goed, het ene stuk al wat steiler dan het andere.
Rond 4u15 worstel ik met mezelf, ik merk dat mijn voeten soms niet terecht komen waar ik het wil.
Ik heb nochtans geen hoofdpijn, geen braakneiging, dus ik kan toch doorstappen.
Na een tijdje zeg ik toch aan de gids en Greet wat ik voel. We overleggen even, en besluiten om terug te keren naar de refugio. Op dat moment hebben we 5u geklommem en een hoogte van 5500m bereikt.
De afdaling verloopt vlot en rond 7u bereiken we onze berghut.
We kruipen onmiddellijk in onze slaapzak en bekomen van onze tocht. Pas als onze mannen arriveren ben ik zeker dat we de juiste beslissing genomen hebben om terug te keren want er volgden nog zeer steile en technisch moeilijke passages.
Griet
Dagverslag
Gisterenavond hebben we in de berghut op 4800m hoogte een sobere soep en pasta gekregen. Iedereen had voldoende eetlust op 4800 m. Onze hoogtegewenning was dus in orde. Rond 19 u zijn we in onze slaapzak gekropen maar met een vijftigtal klimmers in 1 ruimte is het niet eenvoudig om de slaap te vatten. Greet en Griet werden rond 23 u gewekt door hun gids. Om middernacht zijn zij begonnen met hun beklimming van de Cotopaxi, een vulkaan van 5897 m hoog. Gerda sliep ondertussen rustig in een hacienda in de buurt. Rond middernacht hebben de mannen hun klimkledij aangetrokken en na een ontbijt zijn ze rond 1 u vertrokken met een voorhoofdslamp. Aanvankelijk stapten we op een rotsachtig pad en rond 5000 m waren de rotsen bedekt met sneeuw. Op 5100 m hebben we onze stijgijzers ondergebonden en dra kwamen we op de reusachtige gletsjer, eeuwig ijs met af en toe een kloof waar we rustig omheen geleid werden door onze gidsen terwijl we in corde met 3 liepen. Er waren zeer steile en vals platte stukken op onze weg maar over het algemeen was het een zeer zware berg, veel moeilijker dan bv de Elbrus, de hoogste berg van Europa. Op een hoogte van 5400 m kwamen we de dames tegen. De beklimming verliep vlot maar was zwaar. Rond 6.45 u. hadden de 3 cordes de top bereikt. Om te klimmen was het weer uitstekend maar we hadden geen mooie uitzichten onderweg door de bewolking in de omgeving. De afdaling was nog vreselijk zwaar maar rond 10 u had iedereen de hut veilig bereikt. We kregen onmiddellijk een ontbijt maar slechts weinigen hadden eetlust. Rond 12 u zijn we met jeeps naar het dal gereden waar we Gerda opgepikt hebben en overgestapt zijn in onze bus. Na een rit van 4 u en een pizza tussendoor hebben we ons huidig hotel, El Trojo, in Rio Bamba bereikt. Het hotel ziet er prima uit.
Koen
donderdag 11 november 2010
bericht van Gerda woensdag 10-11-2010
Deze morgen vertrekken we vanuit de Termas de Papallacta richting Cotopaxi.Voor het ontbijt toch nog de 39 graden warme dampende thermen induiken en eindigen in ijskoud water. Even heerlijk als de voorbije rustdagen. Via Quito naar Chaupi waar we nog extra klimmateriaal huren voor Griet en Greet en lunchen met warme soep met groenten en aardappelen waarvan ze er in dit wonder land wel 500 verschillende soorten hebben. Aan de voet van het nationaal park klimt onze bus via een bijzonder slechte weg tot op 4600 m hoogte, piek Mont Blanc is 4800 m, niet geheel zonder moeite want we moeten al eens uitstappen en grote stenen achter de wielen leggen zodat we weer hogerop raken want niets is wat het lijkt en niets is wat je verwacht. Het landschap is een uitgestrekte vallei tussen enorme bergflanken. De bus hijst zich steeds hogerop ruim 1,5 uur lang. Onze klimmers kunnen eindelijk nog 1 extra uur klimwerk aanvatten, gespoord en gelaarsd met hun hele hebben en houden richting Refugio. Ondertussen is de top van de Cotopaxi, 5897 m, volledig in nevel gehuld en zal het gauw donker worden. Toppen met sneeuw, ijs, gletsjers, stijgijzers en harnassen laat ik aan mij voorbijgaan dus vat ik opnieuw de 2 uur durende hobbelige rit aan per bus richting een proper bed deze keer. Proficiat aan de chauffeur en ook aan de bus. Onderweg nemen we een verloren gelopen Spanjaard mee die anders in een bijzonder desolaat en eenzaam berglandschap de koude nacht had moeten trotseren. Voor morgen bestellen we jeeps om onze klimmers op te halen want de bus zou dit wellicht geen tweede keer trotseren. Hasta luego, groetjes Gerda
Abonneren op:
Posts (Atom)