Iedereen veilig en wel volgens plan terug thuis. Verloren bagage alweer netjes en gratis thuis afgeleverd. Ondertussen besef ik wat altijd bij zal blijven: de bijzonder vriendelijke, hartelijke, beleefde en behulpzame Ecuadorianen die het in dit toch wel arme land niet gemakkelijk hebben, de flexibiliteit van onze gids Marcial & chauffeur Hannibal om zich aan onze wensen en plannen aan te passen, de prachtige steeds wisselende natuur in de bergen, de fauna & de flora, de geur van de enorme eucalyptusbomen die hier weelderig groeien, de kleurrijke kledij van positief ingestelde mensen, hun vrolijke muziek, de prachtige kindergezichtjes. De vele vele rozenkwekerijen waarvan we er een bezochten: miljoenen en miljoenen rozen worden dagelijks vanuit Ecuador de wereld rond gevlogen. Het bezoek aan het museum van de schilder Oswaldo Guayasamín in Quito en de vele prachtige kerken. Het gevoel van een overwinning op jezelf als je een top hebt bereikt. De open haarden in de meeste kamers waar we logeerden, warmwaterkruiken in je bed vinden (dank je Jos!), grazende lama's voor je deur, de houtvuren in de restaurants, het heerlijke gerecht 'Ceviche', de stoere verhalen 's avonds, de gezelligheid in de bar en aan tafel, de warme sfeer tussen een groep mensen die niet toevallig samen op reis zijn en elkaar door en door vertrouwen en helpen waar nodig. Zo'n reis is niet altijd even evident maar altijd verrijkend, grensverleggend zowel fysiek als mentaal en geeft een mens op beide vlakken nieuwe energie.
We broeden nieuwe plannen ... we zullen wel zien,
Muchas gracias amigos!
Gerda
Tijd Ecuadorcen
Lokale tijd Ecuador
donderdag 18 november 2010
maandag 15 november 2010
15 november 2010
Regen, regen en nog eens regen!
Toch met een taxi een cultureel bezoekje aan het historisch centrum van de stad met enkele mooie kerken en musea.
Lekkere pizza op de middag en met een bus weer terug in de richting van ons hotel, nog wat inkopen en straks nog een warme maaltijd voor bedtijd. 7 onder ons moeten vroeg op (4 uur) dus pakken maken.
Griet en Jos blijven nog een dagje langer en nemen morgen een andere vlucht.
Aankomst van Gerda, Paul, Greet, Geert, Dirk, Erik en Koen: 17 november om 0750 Brussel.
Griet en Jos: 18 november rond 0800 uur Brussel.
Bedankt ook aan iedereen thuis voor de steun!!
Tot vlug.....het team
Toch met een taxi een cultureel bezoekje aan het historisch centrum van de stad met enkele mooie kerken en musea.
Lekkere pizza op de middag en met een bus weer terug in de richting van ons hotel, nog wat inkopen en straks nog een warme maaltijd voor bedtijd. 7 onder ons moeten vroeg op (4 uur) dus pakken maken.
Griet en Jos blijven nog een dagje langer en nemen morgen een andere vlucht.
Aankomst van Gerda, Paul, Greet, Geert, Dirk, Erik en Koen: 17 november om 0750 Brussel.
Griet en Jos: 18 november rond 0800 uur Brussel.
Bedankt ook aan iedereen thuis voor de steun!!
Tot vlug.....het team
14 november 2010
Het was vroeg dag. Om 7.30 u kregen we ons ontbijt, overvloedig fruit en granen. Samen met onze gids Marcial hebben we in de volle zon 20 km met de mountainbike gefietst. Het was gezellig en gelukkig was het meestal bergaf. Ondertussen hebben we vele uren gewacht op een verlossend telefoontje van onze "Chimboradsers" Jos en Eric. Even na de middag hoorden we dat ze veilig onderweg waren richting de rest van de groep. Spijtig maar de weergoden waren hen niet gunstig gezind, de toppoging werd afgeblazen vooraleer ze gestart was. Ondertussen hebben we een korte maar heftige wandeling gemaakt naar het begin van het Amazonewoud. Even na de middag zijn we met onze rammelbus naar Quito vetrokken. Onderweg hebben we de twee stappers opgepikt en getroost. Aangekomen in ons hotel, hebben we afscheid genomen van onze trouwe gids Marcial en onze niet-risicoschuwende chauffeur Hannibal. Het avondeten was niet alledaags. Enkelen onder ons hebben cavia, een lokale specialiteit, gegeten. Jos eet toch liever ijs maar Greet vond het de max. Wisten jullie dat er in Ecuador geen alcohol mag gedronken worden op zondagavond? Neen, wij ook niet. Omdat we zo lastig gedaan hebben over deze wet, hebben we een gratis dessert gekregen. Morgen onze laatste dag. Het wordt cultuur met een grote C. Tot morgen. Koen.
14 november 2010 Chimborazo
Wij beide, Jos en Erik, nemen 13 november na de middag afscheid van de anderen en wachten aan Esterella Chimborazo op de 2de gids. Dit duurt ongeveer anderhalf uur en samen met de andere gids die tevens taxichauffeur is gaan we opweg naar de refuge die op 4810m ligt. Vandaar zullen we te voet naar een tweede hut gaan (5000 m) om een mogelijke toppoging.
Na 10 minuten rijden begint het te regenen, wat hoger verandert dit in natte sneeuw en nog wat later en hoger in sneeuw. Hopelijk is dit vlug voorbij!! Aan de 1ste hut beslissen we binnen te gaan, soep te eten en het betere weer af te wachten. Dit mag natuurlijk niet te lang aanhouden want het hypoticeert onze poging om rond 23.00 uur voor de top te gaan.
We wachten maar alles trekt toe, het blijft maar sneeuwen en boven horen we onweer. Je kan de statische electriciteit rond de hut horen zoemen. Buiten ligt bijna 10 cm, boven moet dit meer zijn! We overleggen en beslissen indien na 16.00 uur het niet omslaat we van onze toppoging zullen afzien want dan moeten we eerst nog een uur naar boven voor de 2de hut, eten, slapen en om 22.00 uur weer op!! Het is spijtig maar de gidsen geven ons gelijk en vinden dat we een goede beslissing hebben genomen. Ook zij vinden het slecht en die dag zag ook niemand naar de top gaan.
Eten, slapen (12 uur), de haard laten branden, is zowat alles wat we doen. Af en toe eens buiten gaan kijken hoe het eruit ziet.
In de morgen wordt het wel wat beter maar later op de dag zullen we merken dat richting Quito het slechte weer de bovenhand haalt: het regenseizoen heeft zijn intrede gedaan.
Niet getreurd, we hebben het met 5 toppen mooi gehad. De Chimboradzo zal voor een andere keer zijn....!!
Na 10 minuten rijden begint het te regenen, wat hoger verandert dit in natte sneeuw en nog wat later en hoger in sneeuw. Hopelijk is dit vlug voorbij!! Aan de 1ste hut beslissen we binnen te gaan, soep te eten en het betere weer af te wachten. Dit mag natuurlijk niet te lang aanhouden want het hypoticeert onze poging om rond 23.00 uur voor de top te gaan.
We wachten maar alles trekt toe, het blijft maar sneeuwen en boven horen we onweer. Je kan de statische electriciteit rond de hut horen zoemen. Buiten ligt bijna 10 cm, boven moet dit meer zijn! We overleggen en beslissen indien na 16.00 uur het niet omslaat we van onze toppoging zullen afzien want dan moeten we eerst nog een uur naar boven voor de 2de hut, eten, slapen en om 22.00 uur weer op!! Het is spijtig maar de gidsen geven ons gelijk en vinden dat we een goede beslissing hebben genomen. Ook zij vinden het slecht en die dag zag ook niemand naar de top gaan.
Eten, slapen (12 uur), de haard laten branden, is zowat alles wat we doen. Af en toe eens buiten gaan kijken hoe het eruit ziet.
In de morgen wordt het wel wat beter maar later op de dag zullen we merken dat richting Quito het slechte weer de bovenhand haalt: het regenseizoen heeft zijn intrede gedaan.
Niet getreurd, we hebben het met 5 toppen mooi gehad. De Chimboradzo zal voor een andere keer zijn....!!
zondag 14 november 2010
12 en 13 november 2010
Hallo,
even buiten internetbereik geweest maar nu weer helemaal in de bewoonde wereld, allez niet iedereen maar dat leg ik seffens even uit.
De Cotopaxie hadden we dus gehad. Donderdagmiddag zijn we dan doorgereden naar Riobamba, een kleine provinciehoofdstad meer zuidwaarts gelegen. Een zeer arme streek hier met veel indianen.
Daar nemen we onze intrek in 'El Troje' een beetje vergane glorie. De kamers en het restaurant zijn leuk maar wie komt voor de sauna, het zwembad, het stoombad en het broebelbad komen wat bedrogen uit. Vuil, niet onderhouden, kortom enkel de sauna kan ons bekoren. Wel stevig dinertje 's avonds
vrijdag 12 november
Tegen 10 u worden we opgehaald om de stad zelf te bezoeken. Het is een typisch zuidamerikaans stadje met zijn slordige winkeltjes, mooie mensen, leuke pleinen. 's Middags brengt Marcial ons naar een goed restaurant waar we voor 5 dollar onze magen weer vullen.
Rond 15 u rijden we dan weer verder , richting natinaal park van Chimboraze. Het is weer een hele afstand, de weg is dit keer goed maar de bus is traag...
We komen aan in 'La esterella' een zeer klein maar charmant hotel. Marco Cruz, een gepassioneerd bergbeklimmer heeft hier een pensionetje opgericht aan de voet van de Chimborazevulkaan om te acclimatiseren. We zijn hier alleen, het is buiten seizoen. De kamers zijn echt supergezellig, berghut -achtig met een Zwitsers accent.
's Avonds worden we verwend in het restaurant. een welkomsdrink bij de openhaard (die niet echt goed trekt): een plaatselijke drank op basis van appelsien, naranjilla, kaneel en al dan niet een likeurtje erin.
Daarna overheerlijke ajuinsoep met gegratineerde kaas, lasagna of vis en daarna babaco als dessert, een vrucht die je enkel in Bolivie en Ecuador vindt.
We gaan slapen met een goed gevoel. Buiten Paul zullen waarschijnlijk alle mannen morgen een poging doen de Chimborazotop te bereiken. Griet en ik plannen een wandeling ter plaatse aan de hut.
13 november, zaterdag
Vandaag een slechte dag. We kunnen er niet goed aan uit. Heel veel mensen van de groep hebben vannacht weinig of niet geslapen : kortademig, slaapapnoe, slechte nacht. Erik heeft geen last maar de rest weet er allemaal in mindere of meerdere mate van. We kunnen het aanvankelijk niet verklaren. Hoogte zou niet het probleem mogen zijn. Voordien sliepen we al op 4800 zonder probleem.
We leggen de klachten bijeen (duizeligheid, hoofdpijn, kortademig...) We vinden maar 1 verklaring : CO-intoxicatie door gisteren te lang in een rokerig restaurant te zitten.
Koen ziet de top zeker niet zitten, Geert durft ook niet hoger gaan. Paul had gisteren al besloten beneden te blijven met Gerda en Dirk stond nog op twijfelen.
We besluiten eerst een kleine wandeling in de buurt te maken naar een echt indianendorp. We trekken onze ogen open : rokerige hutten, hygiene nul komma nul, armoede ten top... Meisjes en jongens worden in koppels vanaf 10-11 jaar de bergen ingestuurd om het vee te hoeden en op 13-14 jaar zijn ze meestal zwanger, trouwen ze en is hun toekomst zwaar gehypothekeerd. Geen studies, geen vooruitzichten...
Na deze wandeling wordt er zwaar overlegd. Gelukkig is onze gids enorm flexibel. De groep wil absoluut voorrang geven aan de mensen die willen klimmen. Voor Erik is het duidelijk : hij wil echt die Chimborazo aanvallen. Jos volgt zijn broer en zal mee naar de hut gaan: Afhankelijk van zijn adem zal hij al dan niet de toppoging wagen. Ze krijgen elk een privegids mee. Als 1 van de 2 wil stoppen , zullen ze elk kunnen afdalen. De gidsen zijn goed en zeer betrouwbaar.
De rest van de groep daalt af. De klachten van kortademigheid en duizeligheid zijn wat beter maar we willen geen risico's nemen. We gaan met de bus over Riobamba ( waar 's zaterdags de indianenmarkt plaatsvindt) naar Banos. Dit stadje ligt meer richting Quito , een gekend spaoord met veel thermische baden en ook gekend als bedevaartsoord. Marcial heeft en tof hotelletje voor ons gevonden, we kappen ons af en storten ons op de computers. 's Avonds gaan we op aanraden van de hotellier eten in de ' Swiss auberge', we genieten van heerlijke fondues en steaks en zijn in gedachten bij Jos en Erik die waarschijnlijk al om18 uur gaan slapen zijn. Zij zouden om 23 u vertrekken om hun zwaarste tocht aan te vatten : de Chimborazo 6310 m. We duimen voor hun en hopen vurig dat het lukt. De regen (waarschijnlijk sneeuw in de bergen ) is gestopt. Er is een kans dat ze zullen kunnen vertrekken vannacht. De gidsen weten dat ze bij slecht weer niet mogen vertekken of onmiddellijk moeten terugkeren. We weten dat ze goed begeleid zijn en dat is fijn...
even buiten internetbereik geweest maar nu weer helemaal in de bewoonde wereld, allez niet iedereen maar dat leg ik seffens even uit.
De Cotopaxie hadden we dus gehad. Donderdagmiddag zijn we dan doorgereden naar Riobamba, een kleine provinciehoofdstad meer zuidwaarts gelegen. Een zeer arme streek hier met veel indianen.
Daar nemen we onze intrek in 'El Troje' een beetje vergane glorie. De kamers en het restaurant zijn leuk maar wie komt voor de sauna, het zwembad, het stoombad en het broebelbad komen wat bedrogen uit. Vuil, niet onderhouden, kortom enkel de sauna kan ons bekoren. Wel stevig dinertje 's avonds
vrijdag 12 november
Tegen 10 u worden we opgehaald om de stad zelf te bezoeken. Het is een typisch zuidamerikaans stadje met zijn slordige winkeltjes, mooie mensen, leuke pleinen. 's Middags brengt Marcial ons naar een goed restaurant waar we voor 5 dollar onze magen weer vullen.
Rond 15 u rijden we dan weer verder , richting natinaal park van Chimboraze. Het is weer een hele afstand, de weg is dit keer goed maar de bus is traag...
We komen aan in 'La esterella' een zeer klein maar charmant hotel. Marco Cruz, een gepassioneerd bergbeklimmer heeft hier een pensionetje opgericht aan de voet van de Chimborazevulkaan om te acclimatiseren. We zijn hier alleen, het is buiten seizoen. De kamers zijn echt supergezellig, berghut -achtig met een Zwitsers accent.
's Avonds worden we verwend in het restaurant. een welkomsdrink bij de openhaard (die niet echt goed trekt): een plaatselijke drank op basis van appelsien, naranjilla, kaneel en al dan niet een likeurtje erin.
Daarna overheerlijke ajuinsoep met gegratineerde kaas, lasagna of vis en daarna babaco als dessert, een vrucht die je enkel in Bolivie en Ecuador vindt.
We gaan slapen met een goed gevoel. Buiten Paul zullen waarschijnlijk alle mannen morgen een poging doen de Chimborazotop te bereiken. Griet en ik plannen een wandeling ter plaatse aan de hut.
13 november, zaterdag
Vandaag een slechte dag. We kunnen er niet goed aan uit. Heel veel mensen van de groep hebben vannacht weinig of niet geslapen : kortademig, slaapapnoe, slechte nacht. Erik heeft geen last maar de rest weet er allemaal in mindere of meerdere mate van. We kunnen het aanvankelijk niet verklaren. Hoogte zou niet het probleem mogen zijn. Voordien sliepen we al op 4800 zonder probleem.
We leggen de klachten bijeen (duizeligheid, hoofdpijn, kortademig...) We vinden maar 1 verklaring : CO-intoxicatie door gisteren te lang in een rokerig restaurant te zitten.
Koen ziet de top zeker niet zitten, Geert durft ook niet hoger gaan. Paul had gisteren al besloten beneden te blijven met Gerda en Dirk stond nog op twijfelen.
We besluiten eerst een kleine wandeling in de buurt te maken naar een echt indianendorp. We trekken onze ogen open : rokerige hutten, hygiene nul komma nul, armoede ten top... Meisjes en jongens worden in koppels vanaf 10-11 jaar de bergen ingestuurd om het vee te hoeden en op 13-14 jaar zijn ze meestal zwanger, trouwen ze en is hun toekomst zwaar gehypothekeerd. Geen studies, geen vooruitzichten...
Na deze wandeling wordt er zwaar overlegd. Gelukkig is onze gids enorm flexibel. De groep wil absoluut voorrang geven aan de mensen die willen klimmen. Voor Erik is het duidelijk : hij wil echt die Chimborazo aanvallen. Jos volgt zijn broer en zal mee naar de hut gaan: Afhankelijk van zijn adem zal hij al dan niet de toppoging wagen. Ze krijgen elk een privegids mee. Als 1 van de 2 wil stoppen , zullen ze elk kunnen afdalen. De gidsen zijn goed en zeer betrouwbaar.
De rest van de groep daalt af. De klachten van kortademigheid en duizeligheid zijn wat beter maar we willen geen risico's nemen. We gaan met de bus over Riobamba ( waar 's zaterdags de indianenmarkt plaatsvindt) naar Banos. Dit stadje ligt meer richting Quito , een gekend spaoord met veel thermische baden en ook gekend als bedevaartsoord. Marcial heeft en tof hotelletje voor ons gevonden, we kappen ons af en storten ons op de computers. 's Avonds gaan we op aanraden van de hotellier eten in de ' Swiss auberge', we genieten van heerlijke fondues en steaks en zijn in gedachten bij Jos en Erik die waarschijnlijk al om18 uur gaan slapen zijn. Zij zouden om 23 u vertrekken om hun zwaarste tocht aan te vatten : de Chimborazo 6310 m. We duimen voor hun en hopen vurig dat het lukt. De regen (waarschijnlijk sneeuw in de bergen ) is gestopt. Er is een kans dat ze zullen kunnen vertrekken vannacht. De gidsen weten dat ze bij slecht weer niet mogen vertekken of onmiddellijk moeten terugkeren. We weten dat ze goed begeleid zijn en dat is fijn...
vrijdag 12 november 2010
Donderdag 11 november
Verslag beklimming COTOPAXI door de dames.
Om 23u werden we gewekt door Jose, onze gids.
Nadat Jose nog even een laatste check van ons materiaal gedaan heeft, zijn we echt klaar voor de beklimming:
Het eerste gedeelte verliep over een KILI-achtige ondergrond en ging vrij vlot, na een dik uur stappen binden we onze stijgijzers aan.
We vervolgen onze beklimming over de sneeuw.
Ondertussen zien we in de verte de eerste lichtjes van andere klimmers!
Het geeft ons een super goed gevoel dat we zover voor staan!
Rond 2u beginnen we in corde te stappen, nu wordt het echt serieus.
We moeten de gletjer opstappen, die zeer steil start.
Gelukkig heb ik ondertussen voldoende vertrouwen in Jose, die precies zegt hoe we moeten te werk gaan.
Het gaat traag, zeer traag .... we merken dat de klimmers onder ons steeds maar dichter en dichter komen,
maar we stappen op ons eigen tempo door, stap voor stap, voetje voor voetje....
Op 5300m hebben onze mannen ons ingehaald. We pauzeren even op een plat stukje, doen een babbeltje met de mannen. Greet zoekt een plaatsje om een boodschap te doen, en ik vraag iets van medicatie voor mijn maag die toch een beetje protesteert.
We vervolgen onze beklimming. Het gaat weer terug goed, het ene stuk al wat steiler dan het andere.
Rond 4u15 worstel ik met mezelf, ik merk dat mijn voeten soms niet terecht komen waar ik het wil.
Ik heb nochtans geen hoofdpijn, geen braakneiging, dus ik kan toch doorstappen.
Na een tijdje zeg ik toch aan de gids en Greet wat ik voel. We overleggen even, en besluiten om terug te keren naar de refugio. Op dat moment hebben we 5u geklommem en een hoogte van 5500m bereikt.
De afdaling verloopt vlot en rond 7u bereiken we onze berghut.
We kruipen onmiddellijk in onze slaapzak en bekomen van onze tocht. Pas als onze mannen arriveren ben ik zeker dat we de juiste beslissing genomen hebben om terug te keren want er volgden nog zeer steile en technisch moeilijke passages.
Griet
Dagverslag
Gisterenavond hebben we in de berghut op 4800m hoogte een sobere soep en pasta gekregen. Iedereen had voldoende eetlust op 4800 m. Onze hoogtegewenning was dus in orde. Rond 19 u zijn we in onze slaapzak gekropen maar met een vijftigtal klimmers in 1 ruimte is het niet eenvoudig om de slaap te vatten. Greet en Griet werden rond 23 u gewekt door hun gids. Om middernacht zijn zij begonnen met hun beklimming van de Cotopaxi, een vulkaan van 5897 m hoog. Gerda sliep ondertussen rustig in een hacienda in de buurt. Rond middernacht hebben de mannen hun klimkledij aangetrokken en na een ontbijt zijn ze rond 1 u vertrokken met een voorhoofdslamp. Aanvankelijk stapten we op een rotsachtig pad en rond 5000 m waren de rotsen bedekt met sneeuw. Op 5100 m hebben we onze stijgijzers ondergebonden en dra kwamen we op de reusachtige gletsjer, eeuwig ijs met af en toe een kloof waar we rustig omheen geleid werden door onze gidsen terwijl we in corde met 3 liepen. Er waren zeer steile en vals platte stukken op onze weg maar over het algemeen was het een zeer zware berg, veel moeilijker dan bv de Elbrus, de hoogste berg van Europa. Op een hoogte van 5400 m kwamen we de dames tegen. De beklimming verliep vlot maar was zwaar. Rond 6.45 u. hadden de 3 cordes de top bereikt. Om te klimmen was het weer uitstekend maar we hadden geen mooie uitzichten onderweg door de bewolking in de omgeving. De afdaling was nog vreselijk zwaar maar rond 10 u had iedereen de hut veilig bereikt. We kregen onmiddellijk een ontbijt maar slechts weinigen hadden eetlust. Rond 12 u zijn we met jeeps naar het dal gereden waar we Gerda opgepikt hebben en overgestapt zijn in onze bus. Na een rit van 4 u en een pizza tussendoor hebben we ons huidig hotel, El Trojo, in Rio Bamba bereikt. Het hotel ziet er prima uit.
Koen
Om 23u werden we gewekt door Jose, onze gids.
Nadat Jose nog even een laatste check van ons materiaal gedaan heeft, zijn we echt klaar voor de beklimming:
Het eerste gedeelte verliep over een KILI-achtige ondergrond en ging vrij vlot, na een dik uur stappen binden we onze stijgijzers aan.
We vervolgen onze beklimming over de sneeuw.
Ondertussen zien we in de verte de eerste lichtjes van andere klimmers!
Het geeft ons een super goed gevoel dat we zover voor staan!
Rond 2u beginnen we in corde te stappen, nu wordt het echt serieus.
We moeten de gletjer opstappen, die zeer steil start.
Gelukkig heb ik ondertussen voldoende vertrouwen in Jose, die precies zegt hoe we moeten te werk gaan.
Het gaat traag, zeer traag .... we merken dat de klimmers onder ons steeds maar dichter en dichter komen,
maar we stappen op ons eigen tempo door, stap voor stap, voetje voor voetje....
Op 5300m hebben onze mannen ons ingehaald. We pauzeren even op een plat stukje, doen een babbeltje met de mannen. Greet zoekt een plaatsje om een boodschap te doen, en ik vraag iets van medicatie voor mijn maag die toch een beetje protesteert.
We vervolgen onze beklimming. Het gaat weer terug goed, het ene stuk al wat steiler dan het andere.
Rond 4u15 worstel ik met mezelf, ik merk dat mijn voeten soms niet terecht komen waar ik het wil.
Ik heb nochtans geen hoofdpijn, geen braakneiging, dus ik kan toch doorstappen.
Na een tijdje zeg ik toch aan de gids en Greet wat ik voel. We overleggen even, en besluiten om terug te keren naar de refugio. Op dat moment hebben we 5u geklommem en een hoogte van 5500m bereikt.
De afdaling verloopt vlot en rond 7u bereiken we onze berghut.
We kruipen onmiddellijk in onze slaapzak en bekomen van onze tocht. Pas als onze mannen arriveren ben ik zeker dat we de juiste beslissing genomen hebben om terug te keren want er volgden nog zeer steile en technisch moeilijke passages.
Griet
Dagverslag
Gisterenavond hebben we in de berghut op 4800m hoogte een sobere soep en pasta gekregen. Iedereen had voldoende eetlust op 4800 m. Onze hoogtegewenning was dus in orde. Rond 19 u zijn we in onze slaapzak gekropen maar met een vijftigtal klimmers in 1 ruimte is het niet eenvoudig om de slaap te vatten. Greet en Griet werden rond 23 u gewekt door hun gids. Om middernacht zijn zij begonnen met hun beklimming van de Cotopaxi, een vulkaan van 5897 m hoog. Gerda sliep ondertussen rustig in een hacienda in de buurt. Rond middernacht hebben de mannen hun klimkledij aangetrokken en na een ontbijt zijn ze rond 1 u vertrokken met een voorhoofdslamp. Aanvankelijk stapten we op een rotsachtig pad en rond 5000 m waren de rotsen bedekt met sneeuw. Op 5100 m hebben we onze stijgijzers ondergebonden en dra kwamen we op de reusachtige gletsjer, eeuwig ijs met af en toe een kloof waar we rustig omheen geleid werden door onze gidsen terwijl we in corde met 3 liepen. Er waren zeer steile en vals platte stukken op onze weg maar over het algemeen was het een zeer zware berg, veel moeilijker dan bv de Elbrus, de hoogste berg van Europa. Op een hoogte van 5400 m kwamen we de dames tegen. De beklimming verliep vlot maar was zwaar. Rond 6.45 u. hadden de 3 cordes de top bereikt. Om te klimmen was het weer uitstekend maar we hadden geen mooie uitzichten onderweg door de bewolking in de omgeving. De afdaling was nog vreselijk zwaar maar rond 10 u had iedereen de hut veilig bereikt. We kregen onmiddellijk een ontbijt maar slechts weinigen hadden eetlust. Rond 12 u zijn we met jeeps naar het dal gereden waar we Gerda opgepikt hebben en overgestapt zijn in onze bus. Na een rit van 4 u en een pizza tussendoor hebben we ons huidig hotel, El Trojo, in Rio Bamba bereikt. Het hotel ziet er prima uit.
Koen
donderdag 11 november 2010
bericht van Gerda woensdag 10-11-2010
Deze morgen vertrekken we vanuit de Termas de Papallacta richting Cotopaxi.Voor het ontbijt toch nog de 39 graden warme dampende thermen induiken en eindigen in ijskoud water. Even heerlijk als de voorbije rustdagen. Via Quito naar Chaupi waar we nog extra klimmateriaal huren voor Griet en Greet en lunchen met warme soep met groenten en aardappelen waarvan ze er in dit wonder land wel 500 verschillende soorten hebben. Aan de voet van het nationaal park klimt onze bus via een bijzonder slechte weg tot op 4600 m hoogte, piek Mont Blanc is 4800 m, niet geheel zonder moeite want we moeten al eens uitstappen en grote stenen achter de wielen leggen zodat we weer hogerop raken want niets is wat het lijkt en niets is wat je verwacht. Het landschap is een uitgestrekte vallei tussen enorme bergflanken. De bus hijst zich steeds hogerop ruim 1,5 uur lang. Onze klimmers kunnen eindelijk nog 1 extra uur klimwerk aanvatten, gespoord en gelaarsd met hun hele hebben en houden richting Refugio. Ondertussen is de top van de Cotopaxi, 5897 m, volledig in nevel gehuld en zal het gauw donker worden. Toppen met sneeuw, ijs, gletsjers, stijgijzers en harnassen laat ik aan mij voorbijgaan dus vat ik opnieuw de 2 uur durende hobbelige rit aan per bus richting een proper bed deze keer. Proficiat aan de chauffeur en ook aan de bus. Onderweg nemen we een verloren gelopen Spanjaard mee die anders in een bijzonder desolaat en eenzaam berglandschap de koude nacht had moeten trotseren. Voor morgen bestellen we jeeps om onze klimmers op te halen want de bus zou dit wellicht geen tweede keer trotseren. Hasta luego, groetjes Gerda
dinsdag 9 november 2010
7 en 8 november 2010
We hebben nog eens internet gevonden en hierbij dan ook het verslagje van de voorbije 2 dagen.
Op zondag 7 november werden we om 9 u. opgehaald met de bus voor een rit richting Cayambe. Opnieuw richting Quito, maar deze keer via de rijkere buitenwijken van de stad. We pikten ook nog onze 2 extra berggidsen op. Rond de middag kwamen we aan in de stad Cayambe, waar 3 jeeps ons stonden op te wachten voor de rit naar onze refugio op 4700 meter hoogte. Bijna de hoogte van de Mont Blanc en toch kan je met de wagen er "gewoon" naartoe. De rit duurt minstens 2 uur en gaat over een onvoorstelbare route vol putten en hogerop vol rotsblokken. Waar de meeste auto's parkeren gingen onze jeeps gewoon door.
Rond 3 uur kwamen we aan in de refugio en kregen soep met brood. Buiten zag je de Cayambe in de mist gehuld, dan hagel, zware donderslag, dus niet echt uitnodigend om dat bergje even te bedwingen. Om 5.30 u. opnieuw soep en spaghetti met tunasauce, om 6 u. een halve zolpidem en bed in.
Klokslag middernacht 8 november werden we gewekt door onze gids Marcial en dan maar proberen een ontbijt door het strot te krijgen. Greet en Griet mochten lekker blijven liggen in de warme slaapzakken en Gerda lag te slapen in een "superdeluxe" hotel in de stad Cayambe.
Om 01 u. , goed ingeduffeld tegen de kou, zijn we vertrokken richting top. Eerste 1,5 u. is gewoon klimmen over rotspartijen en is een opwarmertje. Dan start de witte hel die meteen 45 graden naar boven gaat. De volgende 5 uur is het gewoon ploegen over het ijs, afzien, op de tanden bijten, verstand op nul zetten, .... . De foto's spreken voor zich. Om iets voor 8 uur bereiken we ongeveer allemaal samen de top en de vermoeidheid staat op ieders gezicht te lezen, maar gelukkig ook de voldoening. Het weer was optimaal en de hele nacht konden we genieten van een schitterende sterrenhemel. Op de top scheen de zon al volop en het zicht op de omliggende toppen was heel scherp, waaronder onze volgende uitdaging, de Cotopaxi. Na 15 min. genieten van de top wou onze gids snel beginnen aan de afdaling wegens de warmte en de kwaliteit van de sneeuw.
Bij de afdaling is het gewoon recht naar beneden en vertrouwen op ons materiaal; crampons, ijshak en simpele wandelstokken die toch heel nuttig blijken te zijn. 1 passage is behoorlijk technisch, maar iedereen heeft nog voldoende focus om ook die veilig door te komen. De verdere afdaling is vooral heel lang en heel vermoeiend; er lijkt geen einde aan te komen. Het is heel warm en rond 9 uur is het einde van het ijs eindelijk in zicht. Iedereen is leeg, dus pauzeren we even om op adem te komen en iets te eten en te drinken. Dan volgt nog 1 uurtje rotsen en komen rond 11 u. aan in de refugio. De dames wachten ons op met een lekker soepje en wat spaghetti, hoewel we niet echt veel binnenkrijgen. Veel tijd om te bekomen van de inspanning is er niet, want we starten meteen aan de afdaling naar Cayambe ( de helse rit met de jeeps ) en dan verder door naar onze beloning; de thermale baden van Papallacta waar we kunnen genieten van een rustdag.
Van jullie verslaggever ter plaatse Ockie
zondag 7 november 2010
6 november 2010
Daarna rijden we terug richting Lasso waar we in een prachtige Hacienda uit de 16de eeuw een lekkere maaltijd nemen. Dit maakt veel goed maar vanaf nu zijn we nog meer op onze hoede.
Vanavond maken we onze pakken om morgen klaar te zijn voor de Cayambehut.
zaterdag 6 november 2010
4 en 5 november 2010
Gisteren was er geen internet te bespeuren vandaar 2 dagen ineens nu. Deze keer mag ik, Greet , het woord tot u allen richten.
Ik begin met gisteren. Een rustige start in Quito. Marcial stelt ons een nieuwe gids voor , Jose, een jong manneke, pas van de universiteit, maar later zal blijken dat hij kennis van zaken heeft.
Ze gunnen ons nog even de tijd om rond te snuisteren in 2 gespecialiseerde bergwinkels maar niemand heeft het gevoel nog veel te moeten bijkopen. Gerda vindt nog een warme vest en verder kopen we nog 100 zakjes coca thee goed voor de hoogteziekte.
Onderweg wordt nog even gestopt in een mooi pittoresk dorpje (Machachi) waar sommigen wat cash uit de muur halen en waar een prachtig kerkje te bewonderen valt.
We komen aan in Chaupi, een echt klein boerengat maar de herberg van Vladimir is wel leuk om te verblijven.
´s Middags was er sprake van siesta, maar daar dacht Paul anders over : knopen herhalen voor het klimmen voor we ongelukken krijgen.
Marcial komt nog met een leuke verrassing : met een jeep bollen we een 10 tal km verder (opeengepakt) een enorm grote rozenkwekerij. Hier worden enkel bloemem voor Europa gekweekt. 3 dagen voor Valentijn vertrekken vanuit deze serres 1 000 000 rozen, sommige soorten tot 1 meter hoog. Prachtige kleuren, sterke bloemen, indrukwekkend welk werk hier geleverd wordt !
In de vooravond roept Marcial ons nog op voor een materiaalcheck. Hij wil weten of iedereen degelijk gerief bijheeft: Wat niet goed is moet extra gehuurd : D schoenen, axen, helmen, klimgordels, stijgijzers, de hele reutemeteut voor de besneeuwde vulkanen.
Om 6 uur een sobere lunch en om 8 uur vroeg naar bed. Morgen worden we om 4 uur gewekt voor het vertrek naar de Illiniza Norte.
5 november.
Beklimming van de Illiniza Norte - 5125 m
4 uur. Opstaan. De ene heeft weer wat beter geslapen dan de andere. Ik slaap hier altijd zalig, maar Gerda heeft maar 2 uur geslapen en voelt zich wel nog moe.
Vandaag is Paul jarig maar erg luid durven we niet zingen, er zijn nog andere gasten.
We nemen een stevig ontbijt en vertrekken samen met de mensen van Allibert naar de parkingplaats beneden aan de voet van de Illiniza. Hobbelbobbel ongelooflijk slechte wegen, putten, gaten : enkel voor jeeps is dit haalbaar.
De temperatuur hangt rond het vriespunt. We zijn goed gekleed, maar we beseffen dat het een mooie dag zal worden, straks als de zon opkomt.
Ons eerste stuk gaat langzaam, zeeeeer langzaam, naar de hut. We stoppen elk half uur om te drinken en te plassen. De cocathee en de diamox doen hun werk. We vertrekken op 3900 m en doen er ong 3,5 u over om de refugio te bereiken die op 4650 m ligt. Het is een prachtige weg met vooral in het begin mooie ochtendkleuren en speciale begroeiing. Hoe hoger we komen, hoe desolater het wordt. Eens in de refugio worden we verwend met koffie en soep. Het is 9.30 u maar tijd voor de lunch.
Een half uurtje later nemen we alle moed bij elkaar en vertrekken we naar de top. We zien hem in de verte liggen, een steile klim over de kam met af en toe wat venijnige rotspartijen. Griet krijgt een extra verwenbeurt .: jose neemt haar op sleeptouw. Ze voelt zich op die manier extra veilig. Om 12.30 u bereiken we de top. 5125 m !
Iedereen doodgelukkig, het was een zware klim, maar we staan weer allemaal samen boven. Wat en sfeer, wat een groep. Het is voor deze momenten dat je het doet. Er wordt nog eens gezongen voor Paul, dit keer niet met zachte stem, maar uit volle borst. Fotoment, omhelzingen en felicitaties van de gidsen.
Het toetje van dit gebeuren is een sierlijke zweefvlucht van een condor vlak voor onze ogen.
Dan beginnen we aan de afdaling: De ene al wat zekerder en stabieler dan de andere.
De mannen voorop met jose, Marcial volgt met de vrouwen, iets rustiger. Paul, galant als hij is blijft bij ons.
De afdaling wordt zwaar, vooral voor Gerda. Het blijft maar duren, we zetten ons verstand op automatique : niet denken, gewoon stappen. De mannen komen rond 3.30 u toe, de vrouwen rond 3.50u . Vladimir brengt ons weer naar de herberg met de jeep. We hebben nauwelijks de moed om ons gerief te pakken, ploffen ons neer in de bus en vertrekken richting Lasso.
Weer een toffe verblijfplaats : Cuella de la luna: Kamertjes met eigen douche en openhaard.
We schuiven onze benen onder tafel en genieten van een lekker avondmaal. Jongens, wat kan zoiets smaken na zo'n dag.
Seffens vroeg naar bed om morgen weer te kunnen genieten van een dagje op adem komen.
Groetjes aan iedereen die dit leest, Greet
Ik begin met gisteren. Een rustige start in Quito. Marcial stelt ons een nieuwe gids voor , Jose, een jong manneke, pas van de universiteit, maar later zal blijken dat hij kennis van zaken heeft.
Ze gunnen ons nog even de tijd om rond te snuisteren in 2 gespecialiseerde bergwinkels maar niemand heeft het gevoel nog veel te moeten bijkopen. Gerda vindt nog een warme vest en verder kopen we nog 100 zakjes coca thee goed voor de hoogteziekte.
Onderweg wordt nog even gestopt in een mooi pittoresk dorpje (Machachi) waar sommigen wat cash uit de muur halen en waar een prachtig kerkje te bewonderen valt.
We komen aan in Chaupi, een echt klein boerengat maar de herberg van Vladimir is wel leuk om te verblijven.
´s Middags was er sprake van siesta, maar daar dacht Paul anders over : knopen herhalen voor het klimmen voor we ongelukken krijgen.
Marcial komt nog met een leuke verrassing : met een jeep bollen we een 10 tal km verder (opeengepakt) een enorm grote rozenkwekerij. Hier worden enkel bloemem voor Europa gekweekt. 3 dagen voor Valentijn vertrekken vanuit deze serres 1 000 000 rozen, sommige soorten tot 1 meter hoog. Prachtige kleuren, sterke bloemen, indrukwekkend welk werk hier geleverd wordt !
In de vooravond roept Marcial ons nog op voor een materiaalcheck. Hij wil weten of iedereen degelijk gerief bijheeft: Wat niet goed is moet extra gehuurd : D schoenen, axen, helmen, klimgordels, stijgijzers, de hele reutemeteut voor de besneeuwde vulkanen.
Om 6 uur een sobere lunch en om 8 uur vroeg naar bed. Morgen worden we om 4 uur gewekt voor het vertrek naar de Illiniza Norte.
5 november.
Beklimming van de Illiniza Norte - 5125 m
4 uur. Opstaan. De ene heeft weer wat beter geslapen dan de andere. Ik slaap hier altijd zalig, maar Gerda heeft maar 2 uur geslapen en voelt zich wel nog moe.
Vandaag is Paul jarig maar erg luid durven we niet zingen, er zijn nog andere gasten.
We nemen een stevig ontbijt en vertrekken samen met de mensen van Allibert naar de parkingplaats beneden aan de voet van de Illiniza. Hobbelbobbel ongelooflijk slechte wegen, putten, gaten : enkel voor jeeps is dit haalbaar.
De temperatuur hangt rond het vriespunt. We zijn goed gekleed, maar we beseffen dat het een mooie dag zal worden, straks als de zon opkomt.
Ons eerste stuk gaat langzaam, zeeeeer langzaam, naar de hut. We stoppen elk half uur om te drinken en te plassen. De cocathee en de diamox doen hun werk. We vertrekken op 3900 m en doen er ong 3,5 u over om de refugio te bereiken die op 4650 m ligt. Het is een prachtige weg met vooral in het begin mooie ochtendkleuren en speciale begroeiing. Hoe hoger we komen, hoe desolater het wordt. Eens in de refugio worden we verwend met koffie en soep. Het is 9.30 u maar tijd voor de lunch.
Een half uurtje later nemen we alle moed bij elkaar en vertrekken we naar de top. We zien hem in de verte liggen, een steile klim over de kam met af en toe wat venijnige rotspartijen. Griet krijgt een extra verwenbeurt .: jose neemt haar op sleeptouw. Ze voelt zich op die manier extra veilig. Om 12.30 u bereiken we de top. 5125 m !
Iedereen doodgelukkig, het was een zware klim, maar we staan weer allemaal samen boven. Wat en sfeer, wat een groep. Het is voor deze momenten dat je het doet. Er wordt nog eens gezongen voor Paul, dit keer niet met zachte stem, maar uit volle borst. Fotoment, omhelzingen en felicitaties van de gidsen.
Het toetje van dit gebeuren is een sierlijke zweefvlucht van een condor vlak voor onze ogen.
Dan beginnen we aan de afdaling: De ene al wat zekerder en stabieler dan de andere.
De mannen voorop met jose, Marcial volgt met de vrouwen, iets rustiger. Paul, galant als hij is blijft bij ons.
De afdaling wordt zwaar, vooral voor Gerda. Het blijft maar duren, we zetten ons verstand op automatique : niet denken, gewoon stappen. De mannen komen rond 3.30 u toe, de vrouwen rond 3.50u . Vladimir brengt ons weer naar de herberg met de jeep. We hebben nauwelijks de moed om ons gerief te pakken, ploffen ons neer in de bus en vertrekken richting Lasso.
Weer een toffe verblijfplaats : Cuella de la luna: Kamertjes met eigen douche en openhaard.
We schuiven onze benen onder tafel en genieten van een lekker avondmaal. Jongens, wat kan zoiets smaken na zo'n dag.
Seffens vroeg naar bed om morgen weer te kunnen genieten van een dagje op adem komen.
Groetjes aan iedereen die dit leest, Greet
donderdag 4 november 2010
3 november 2010
Vandaag de eerste echte Alpiene - Andiene tocht gedaan, de Rucu Pichincha, een slordige 4750 meter boven zeeniveau. We noemen het maar onze mini Mont Blanc. Het landschap werd wel vaak gesluierd door wolkenpartijen, zodat we nu echt weten wat het betekent ´op wolken te lopen´. We hebben ons door een telepherique naar 4050 meter laten brengen, om rond 9.15 uur de stevige tocht aan te vatten. Eerst waren er een aantal bergachtige weilanden te doorkruisen, dan volgden steile rotspartijen en een zandvlakte eindigend in een klautersessie tot de top. Al onze groepsleden gezwind naar dit einddoel ! Het was wel wat frustrerend dat enkele jonge Ecuadoranen ons vlot voorbij liepen, dat zette weer alles in perspectief qua fysieke conditie en leeftijd...
Gelukkig verliep de afdaling supervlot en konden we onze cappucino of americano nuttigen aan het liftstation rond 15.30 uur.
Koen is wat ongerust over de eerste tekenen van hoogteziekte (zeer vlotte stoelgang, hoofpijn, maagpijn, duizeligheid) bij enkele groepsleden. We zullen de Diamox en cocathee therapie dan maar intensifieren: morgen slapen we op 3400 meter...
Wordt dus met veel spanning vervolgd.
Vanavond staat er in elk geval een stevige Italiaan op het menu (jammer met zeer weinig wijn...)
Geert
woensdag 3 november 2010
2 november 2010
maandag 1 november 2010
maandag 01 november
Deze morgen waren we te vroeg wakker. Het beloofde een bewolkte en natte dag te worden. Na een busrit van een uur begonnen we aan de 400 m durende klim langs een vulkaanmeer. Onze polsslqg ging goed naar boven maar van het meer zagen we geen steek. Na 2 uur kregen we een prachtig zicht over het veel lager liggende meer. De wolken waren verdwenen. Na 4 uur stappen hebben we ons einddoel bereikt. Iedereen was nog fit.Geen omgezwikte voeten, geen hoogteziekte. In een gezellig cafe hebben we nadien een koffie gedronken.Terwijl onze dames op de plaatselijke markt rondhangen stuur ik jullie dit bericht. Deze avond kruipen we op tijd onder de wol want morgen is onze eerste top gepland, de Fuya Fuya een vulkaan van 4200 m hoogte. Vandaag hebben we tussen 3000 en 3400 m gewandeld, Groetjes uit Otovallo. Koen
zondag 31 oktober 2010
zondag 31 oktober 2010
Rond middernacht zijn Gerda, Greet, Geert, Paul, Koen, Erik en Dirk goed toegekomen.
Rond 9 uur na het ontbijt zijn we allen met onze vaste gids voor de reis : Marcial, vertrokken richting Otovallo. Prachtig weer vandaag en een brandende zon! Tijdens de trip op de evenaar gestaan met uitleg van een plaatselijke gids. Daarna goed gegeten bij een meer nabij Otovallo, tevoet aan het einde van het meer naar de watervallen en zo verder naar het stadje, samen een 2 uurtjes gestapt. Daar de plaatselijke markt bezocht en dan naar ons hotel.
Rond 9 uur na het ontbijt zijn we allen met onze vaste gids voor de reis : Marcial, vertrokken richting Otovallo. Prachtig weer vandaag en een brandende zon! Tijdens de trip op de evenaar gestaan met uitleg van een plaatselijke gids. Daarna goed gegeten bij een meer nabij Otovallo, tevoet aan het einde van het meer naar de watervallen en zo verder naar het stadje, samen een 2 uurtjes gestapt. Daar de plaatselijke markt bezocht en dan naar ons hotel.
zaterdag 30 oktober 2010
zaterdag 30 oktober 2010
De voorwacht Griet en Jos zijn goed aangekomen in Quito, licht bewolkt. Vrij goed geslapen en licht hoogtegevoel merkbaar (2850m). Het hotel is sober maar ok, we verwachten nu ook geen 5 sterren toestanden!
We gaan de buurt wat verkennen. Jos zijn gsm werkt hier niet, da begint al goe!
Vanavond rond 2300 uur verwachten we de zeven ander leden van de groep.
Deel 2 namiddag :
Bijna ramp o ramp! mijn (Jos) camera wordt van mijn hanger gerukt en gepikt door een jonge gast van misschien 10 jaar. Ik erachter en na een helse looptocht via wegentjes heb ik hem bijna te pakken en roep dat hij het moet laten vallen wat hij ook doet als ik op 10 m van hem af ben. Oef, heb het terug spijts een kleine schaafwonde aan mijn vinger. Toch even geschokken he Griet?
We gaan de buurt wat verkennen. Jos zijn gsm werkt hier niet, da begint al goe!
Vanavond rond 2300 uur verwachten we de zeven ander leden van de groep.
Deel 2 namiddag :
Bijna ramp o ramp! mijn (Jos) camera wordt van mijn hanger gerukt en gepikt door een jonge gast van misschien 10 jaar. Ik erachter en na een helse looptocht via wegentjes heb ik hem bijna te pakken en roep dat hij het moet laten vallen wat hij ook doet als ik op 10 m van hem af ben. Oef, heb het terug spijts een kleine schaafwonde aan mijn vinger. Toch even geschokken he Griet?
zondag 10 oktober 2010
Programma
- Dag 1 (30okt):
Vlucht Brussel-Quito op 2850 meter hoogte gelegen hoofdstad van Ecuador. Overnachting in Hostal Junior Plaza. - Dag 2 (31 okt):
Vandaag per auto in zo’n 2 uur naar Otovalo. In de omgeving van Peguche, iets ten noorden van Otovalo maken we een wandeling naar de watervallen. Overnachting in Hostal Las Palmeras. - Dag 3 (1 nov):
Vandaag naar het Cotocachi-Cayapas reservaat en maken we een wandeling van zo’n vijf uur rond het kratermeer van Cuicocha, gelegen op 3000m. De vegetatie is uitbundig en langs het pad groeien veel bijzondere planten, waaronder orchideeën. In de middag bezoeken we de beroemde markt van Otovalo, een klein stadje in de provincie Imbabura, bekend om z’n indiaanse (indigenous) bewoners en mooie meren. Otovalo heeft een grote markt voor zowel de lokale bevolking als voor de toeristen. De markt is bekend om wol en textielprodukten die door de indianen uit de omliggende dorpen verhandeld worden. - Dag 4+5 (2 en 3 nov):
Acclimatisatiewandeling / beklimming van de vulkaan Fuya Fuya (4260m) en Guagua Pichincha (4700 m).De auto brengt pns naar Lagunas de Mojandes, zo’n 17km ten zuiden van Otovalo. Vanaf een van de meren trekken we te voet verder naar de top van de Fuya Fuya. ’s Middags terug naar Quito. De volgende dag beklimmen we de Guagua Pichincha. Overnachting in Hostal Junior Plaza. - Dag 6 (4 nov):
’s Ochtends vertrekken we per jeep richting de Ilinizas. Vanaf het punt waar de auto achtergelaten wordt is het zo’n 3 – 4 uur lopen naar de op 4650m hoogte gelegen hut op de flanken van de Ilinizas. - Dag 7 (5 nov):
Beklimming van de vulkaan Iliniza Norte (5125m.) Vanaf de hut klimt u in ongeveer drie uur naar de top. ’s Middags vertrekken we per jeep naar het berghotel Cuello de Luna, aan de rand van het nationale park Cotopaxi. - Dag 8 (6 nov):
Rustdag Cuello de Luna (3125m.)We kunnen lekker uitrusten en eventueel in de buurt van het hotel wat rondwandelen, maar ook naar een van de plaatsjes in de buurt rijden. Bezoek bv de markt van Saquisili of het Quilotoa meer. - Dag 9 (7 nov):
Met de auto over de Panamericana naar het stadje Cayambe en vandaar over een soms zeer slechte weg naar de prachtig gelegen hut aan de voet van de vergletsjerde vulkaan Cayambe. Na de maaltijd gaan we vroeg naar bed. - Dag 10 (8 nov):
Om ongeveer 01.30 uur ’s ochtends beginnen we aan de beklimming van de op twee na hoogste vulkaan van Ecuador, de Cayambe (5790m.) Bij goed weer is het uitzicht tijdens de klim en vanaf de top spectaculair. In de middag rijden we met de 4WD naar het nationale park Cotopaxi waar we overnachten in het comfortabele Thermas de Papallacta. - Dag 11 (9 Nov):
Rustdag in Thermas de Papallacta (3800m.) De tijd om de omgeving te verkennen en ons voor te bereiden op het klimdoel van de komende dagen, de Cotopaxi, die er vanaf het berghotel zeer indrukwekkend uitziet. Ook kunt u prima ontspannen in de thermale baden van het complex. - Dag 12 (10 nov):
’s Middags met de jeep naar de parkeerplaats onder de hut. Vandaar is het een goed uur lopen naar de Refugio Jose Rivas (4800m.) Na de maaltijd gaat we vroeg naar bed. - Dag 13 (11 nov):
Net na middernacht staan we op en na het ontbijt vertrekken we voor de beklimming van de Cotopaxi (5895m), de op een na hoogste vulkaan van Ecuador. Bij helder weer heeft u vanaf de top spectaculaire uitzichten over “ de boulevard van de vulkanen” en in de krater van de nog steeds actieve Cotopaxi. ’s Middags brengt de auto ons naar Riobamba. Overnachting in El Porton Andino. - Dag 14 (12 nov):
Rustdag in Riobamba. We kunnen de treinrit Duivelsneus (Nariz del Diablo) ervaren, of de dag op het gemak doorbrengen in Riobamba. De auto met chauffeur is de gehele dag voor ons beschikbaar. - Dag 15 (13 nov):
Met de jeep naar Refugio Whymper (5000m), het vertrekpunt voor de beklimming van de Chimborazo. - Dag 16 (14 nov):
Even na middernacht vertrek voor wat het hoogtepunt van onwe klimreis moet worden: de beklimming van de hoogste vulkaan van Ecuador, de Chimborazo (6310m.) ’s Middags brengt de jeep ons terug naar hotel Junior Plaza in Quito. - Dag 17 (15 nov):
Vrije dag in Quito. Nog tijd om de laatste souvernirs te kopen of na te genieten van de ervaringen en hopelijk ook de successen van de behaalde toppen. - Dag 18 (16 nov):
’s Ochtends transfer naar vliegveld en terugvlucht naar België. - Dag 19 (17 nov):
Aankomst Brussel 0815 uur
Abonneren op:
Posts (Atom)