12 en 13 november 2010

Hallo,
even buiten internetbereik geweest maar nu weer helemaal in de bewoonde wereld, allez niet iedereen maar dat leg ik seffens even uit.
De Cotopaxie hadden we dus gehad. Donderdagmiddag zijn we dan doorgereden naar Riobamba, een kleine provinciehoofdstad meer zuidwaarts gelegen. Een zeer arme streek hier met veel indianen.
Daar nemen we onze intrek in 'El Troje' een beetje vergane glorie. De kamers en het restaurant zijn leuk maar wie komt voor de sauna, het zwembad, het stoombad en het broebelbad komen wat bedrogen uit. Vuil, niet onderhouden, kortom enkel de sauna kan ons bekoren. Wel stevig dinertje 's avonds

vrijdag 12 november
Tegen 10 u worden we opgehaald om de stad zelf te bezoeken.  Het is een typisch zuidamerikaans stadje met zijn slordige winkeltjes, mooie mensen, leuke pleinen.  's Middags brengt Marcial ons naar een goed restaurant waar we voor 5 dollar onze magen weer vullen.
Rond 15 u rijden we dan weer verder , richting natinaal park van Chimboraze.  Het is weer een hele afstand, de weg is dit keer goed maar de bus is traag...
We komen aan in 'La esterella' een zeer klein maar charmant hotel. Marco Cruz, een gepassioneerd bergbeklimmer heeft hier een pensionetje opgericht aan de voet van de Chimborazevulkaan om te acclimatiseren.  We zijn hier alleen, het is buiten seizoen. De kamers zijn echt supergezellig, berghut -achtig met een Zwitsers accent.
's Avonds worden we verwend in het restaurant. een welkomsdrink bij de openhaard (die niet echt goed trekt): een plaatselijke drank op basis van appelsien, naranjilla, kaneel en al dan niet een likeurtje erin.
Daarna overheerlijke ajuinsoep met gegratineerde kaas, lasagna of vis en daarna babaco als dessert, een vrucht die je enkel in Bolivie en Ecuador vindt.
We gaan slapen met een goed gevoel. Buiten Paul zullen waarschijnlijk alle mannen morgen een poging doen de Chimborazotop te bereiken. Griet en ik plannen een wandeling ter plaatse aan de hut.

13 november, zaterdag
Vandaag een slechte dag.  We kunnen er niet goed aan uit. Heel veel mensen van de groep hebben vannacht weinig of niet geslapen : kortademig, slaapapnoe, slechte nacht. Erik heeft geen last maar de rest weet er allemaal in mindere of meerdere mate van. We kunnen het aanvankelijk niet verklaren. Hoogte zou niet het probleem mogen zijn. Voordien sliepen we al op 4800 zonder probleem.
We leggen de klachten bijeen (duizeligheid, hoofdpijn, kortademig...) We vinden maar 1 verklaring : CO-intoxicatie door gisteren te lang in een rokerig restaurant te zitten.
Koen ziet de top zeker niet zitten, Geert durft ook niet hoger gaan. Paul had gisteren al besloten beneden te blijven met Gerda en Dirk stond nog op twijfelen.
We besluiten eerst een kleine wandeling in de buurt te maken naar een echt indianendorp. We trekken onze ogen open : rokerige hutten, hygiene nul komma nul, armoede ten top... Meisjes en jongens worden in koppels vanaf 10-11 jaar de bergen ingestuurd om het vee te hoeden en op 13-14 jaar zijn ze meestal zwanger, trouwen ze en is hun toekomst zwaar gehypothekeerd. Geen studies, geen vooruitzichten...
Na deze wandeling wordt er zwaar overlegd. Gelukkig is onze gids enorm flexibel. De groep wil absoluut voorrang geven aan de mensen die willen klimmen. Voor Erik is het duidelijk : hij wil echt die Chimborazo aanvallen. Jos volgt zijn broer en zal mee naar de hut gaan: Afhankelijk van zijn adem zal hij al dan niet de toppoging wagen. Ze krijgen elk een privegids mee. Als 1 van de 2 wil stoppen , zullen ze elk kunnen afdalen. De gidsen zijn goed en zeer betrouwbaar.
De rest van de groep daalt af. De klachten van kortademigheid en duizeligheid zijn wat beter maar we willen geen risico's nemen. We gaan met de bus over Riobamba ( waar 's zaterdags de indianenmarkt plaatsvindt) naar Banos. Dit stadje ligt meer richting Quito , een gekend spaoord met veel thermische baden en ook gekend als bedevaartsoord. Marcial heeft en tof hotelletje voor ons gevonden, we kappen ons af en storten ons op de computers. 's Avonds gaan we op aanraden van de hotellier eten in de ' Swiss auberge', we genieten van heerlijke fondues en steaks en zijn in gedachten bij Jos en Erik die waarschijnlijk al om18 uur gaan slapen zijn. Zij zouden om 23 u vertrekken om hun zwaarste tocht aan te vatten : de Chimborazo 6310 m. We duimen voor hun en hopen vurig dat het lukt. De regen (waarschijnlijk sneeuw in de bergen ) is gestopt. Er is een kans dat ze zullen kunnen vertrekken vannacht.  De gidsen weten dat ze bij slecht weer niet mogen vertekken of onmiddellijk moeten terugkeren.  We weten dat ze goed begeleid zijn en dat is fijn...