Donderdag 11 november

Verslag beklimming COTOPAXI  door de dames.

Om 23u werden we gewekt door Jose, onze gids.
Nadat Jose nog even een laatste check van ons materiaal gedaan heeft, zijn we echt klaar voor de beklimming:
Het eerste gedeelte verliep over een KILI-achtige ondergrond en ging vrij vlot, na een dik uur stappen binden we onze stijgijzers aan.
We vervolgen onze beklimming over de sneeuw.
Ondertussen zien we in de verte de eerste lichtjes van andere klimmers!
Het geeft ons een super goed gevoel dat we zover voor staan!
Rond 2u beginnen we in corde te stappen, nu wordt het echt serieus.
We moeten de gletjer opstappen, die zeer steil start.
Gelukkig heb ik ondertussen voldoende vertrouwen in Jose, die precies zegt hoe we moeten te werk gaan.
Het gaat traag, zeer traag .... we merken dat de klimmers onder ons steeds maar dichter en dichter komen,
maar we stappen op ons eigen tempo door, stap voor stap, voetje voor voetje....
Op  5300m hebben onze mannen ons ingehaald. We pauzeren even op een plat stukje, doen een babbeltje met de mannen. Greet zoekt een plaatsje om een boodschap te doen, en ik vraag iets van medicatie voor mijn maag die toch een beetje protesteert.
We vervolgen onze beklimming. Het gaat weer terug goed, het ene stuk al wat steiler dan het andere.
Rond 4u15 worstel ik met mezelf, ik merk dat mijn voeten soms niet terecht komen waar ik het wil.
Ik heb nochtans geen hoofdpijn, geen braakneiging, dus ik kan toch doorstappen.
Na een tijdje zeg ik toch aan de gids en Greet wat ik voel. We overleggen even, en besluiten om terug te keren naar de refugio. Op dat moment hebben we 5u geklommem en een hoogte van 5500m bereikt.
De afdaling verloopt vlot en rond 7u bereiken we onze berghut.
We kruipen onmiddellijk in onze slaapzak en bekomen van onze tocht. Pas als onze mannen arriveren ben ik zeker dat we de juiste beslissing genomen hebben om terug te keren want er volgden nog zeer steile en technisch moeilijke passages.
Griet

Dagverslag

Gisterenavond hebben we in de berghut op 4800m hoogte een sobere soep en pasta gekregen. Iedereen had voldoende eetlust op 4800 m. Onze hoogtegewenning was dus in orde. Rond 19 u zijn we in onze slaapzak gekropen maar met een vijftigtal klimmers in 1 ruimte is het niet eenvoudig om de slaap te vatten. Greet en Griet werden rond 23 u gewekt door hun gids. Om middernacht zijn zij begonnen met hun beklimming van de Cotopaxi, een vulkaan van  5897 m hoog. Gerda sliep ondertussen rustig in een hacienda in de buurt. Rond middernacht hebben de mannen hun klimkledij aangetrokken en na een ontbijt zijn ze rond 1 u vertrokken met een voorhoofdslamp. Aanvankelijk stapten we op een rotsachtig pad en rond 5000 m waren de rotsen bedekt met sneeuw. Op 5100 m hebben we onze stijgijzers ondergebonden en dra kwamen we op de reusachtige gletsjer, eeuwig ijs met af en toe een kloof waar we rustig omheen geleid werden door onze gidsen terwijl we in corde met 3 liepen. Er waren zeer steile en vals platte stukken op onze weg maar over het algemeen was het een zeer zware berg, veel moeilijker dan bv de Elbrus, de hoogste berg van Europa. Op een hoogte van 5400 m kwamen we de dames tegen. De beklimming verliep vlot  maar was zwaar. Rond 6.45 u. hadden de 3 cordes de top bereikt. Om te klimmen was het weer uitstekend maar we hadden geen mooie uitzichten onderweg door de bewolking in de omgeving. De afdaling was nog vreselijk zwaar maar rond 10 u had iedereen de hut veilig bereikt. We kregen onmiddellijk een ontbijt maar slechts weinigen hadden eetlust. Rond 12 u zijn we met jeeps naar het dal gereden waar we Gerda opgepikt hebben en overgestapt zijn in onze bus. Na een rit van 4 u en een pizza tussendoor hebben we ons huidig hotel, El Trojo, in Rio Bamba bereikt. Het hotel ziet er prima uit.
Koen