We hebben nog eens internet gevonden en hierbij dan ook het verslagje van de voorbije 2 dagen.
Op zondag 7 november werden we om 9 u. opgehaald met de bus voor een rit richting Cayambe. Opnieuw richting Quito, maar deze keer via de rijkere buitenwijken van de stad. We pikten ook nog onze 2 extra berggidsen op. Rond de middag kwamen we aan in de stad Cayambe, waar 3 jeeps ons stonden op te wachten voor de rit naar onze refugio op 4700 meter hoogte. Bijna de hoogte van de Mont Blanc en toch kan je met de wagen er "gewoon" naartoe. De rit duurt minstens 2 uur en gaat over een onvoorstelbare route vol putten en hogerop vol rotsblokken. Waar de meeste auto's parkeren gingen onze jeeps gewoon door.
Rond 3 uur kwamen we aan in de refugio en kregen soep met brood. Buiten zag je de Cayambe in de mist gehuld, dan hagel, zware donderslag, dus niet echt uitnodigend om dat bergje even te bedwingen. Om 5.30 u. opnieuw soep en spaghetti met tunasauce, om 6 u. een halve zolpidem en bed in.
Klokslag middernacht 8 november werden we gewekt door onze gids Marcial en dan maar proberen een ontbijt door het strot te krijgen. Greet en Griet mochten lekker blijven liggen in de warme slaapzakken en Gerda lag te slapen in een "superdeluxe" hotel in de stad Cayambe.
Om 01 u. , goed ingeduffeld tegen de kou, zijn we vertrokken richting top. Eerste 1,5 u. is gewoon klimmen over rotspartijen en is een opwarmertje. Dan start de witte hel die meteen 45 graden naar boven gaat. De volgende 5 uur is het gewoon ploegen over het ijs, afzien, op de tanden bijten, verstand op nul zetten, .... . De foto's spreken voor zich. Om iets voor 8 uur bereiken we ongeveer allemaal samen de top en de vermoeidheid staat op ieders gezicht te lezen, maar gelukkig ook de voldoening. Het weer was optimaal en de hele nacht konden we genieten van een schitterende sterrenhemel. Op de top scheen de zon al volop en het zicht op de omliggende toppen was heel scherp, waaronder onze volgende uitdaging, de Cotopaxi. Na 15 min. genieten van de top wou onze gids snel beginnen aan de afdaling wegens de warmte en de kwaliteit van de sneeuw.
Bij de afdaling is het gewoon recht naar beneden en vertrouwen op ons materiaal; crampons, ijshak en simpele wandelstokken die toch heel nuttig blijken te zijn. 1 passage is behoorlijk technisch, maar iedereen heeft nog voldoende focus om ook die veilig door te komen. De verdere afdaling is vooral heel lang en heel vermoeiend; er lijkt geen einde aan te komen. Het is heel warm en rond 9 uur is het einde van het ijs eindelijk in zicht. Iedereen is leeg, dus pauzeren we even om op adem te komen en iets te eten en te drinken. Dan volgt nog 1 uurtje rotsen en komen rond 11 u. aan in de refugio. De dames wachten ons op met een lekker soepje en wat spaghetti, hoewel we niet echt veel binnenkrijgen. Veel tijd om te bekomen van de inspanning is er niet, want we starten meteen aan de afdaling naar Cayambe ( de helse rit met de jeeps ) en dan verder door naar onze beloning; de thermale baden van Papallacta waar we kunnen genieten van een rustdag.
Van jullie verslaggever ter plaatse Ockie
Mooie foto's ! Zo te zien genieten jullie er tenvolle van ;-) Wees voorzichtig ! Vele groetjes aan iedereen. Rita
BeantwoordenVerwijderenJa eindelijk enkele fotos, nu zal het weer minstens 2 dagen duren na de Cotopaxie eer we internetten kunnen. Griet en Geert gaan dus proberen mee te doen met de Cotopaxie en vertrekken voor de top 1 uur op voorhand met een gids.
BeantwoordenVerwijderenGriet en Greet bedoelt ge ?
BeantwoordenVerwijderenHey
BeantwoordenVerwijderenAan iedereen al een heel dikke proficiat
Bedankt voor de mooie foto's, nu kunnen we teminste mee genieten terwijl we jullie blog lezen.Amuzeer jullie nog en geniet van deze prachtige natuur, maar vooral voorzichtig zijn hè.En ik kijk al uit naar het volgende verslag.
groetjes Mia